VRGH | ARCADE
 
VRGH | ARCADE
 
BLOG Ceciel

We have received the request successful. One of our colleagues will contact you soon.

Ik hou van yoga, bosbaden en disco maar ik vind ook dat je dingen moet
doen die misschien niet als eerste in je opkomen.
Mijn zoon van veertien wist mij te overtuigen dat een middag virtueel
gamen mij zeker goed zou doen, en hemzelf ook trouwens.
Fijn voor mijn zoon dat hij kan argumenteren als de beste, dus gingen
we met twee goede vrienden naar de VR gamehouse in Amsterdam
West.

Ik ga echt niet met een handtasje toekijken op een bankje, ook al had ik
daar aan een fijne picknicktafel buiten kunnen zitten met een drankje, of
binnen kunnen bijkomen op een loungebank. (moeders moeten
standaard bijkomen namelijk;-)
Nee…. natuurlijk was ik de coole moeder die meedeed met de boys!
Alles was mooi Corona-proof. We kregen per persoon, een eigen plekje
met doek ertussen waarna we elkaar snel weer tegenkwamen in het
virtuele landschap.

Daar was ik trouwens echt zwaar van onder de indruk, wat is het ruim en
groots en echt!
Zo echt, dat ik nog even mijn VR bril af moest doen om te checken of de
‘gewone’ wereld er nog wel was en of ik nog wel met mijn voeten op de
grond stond. Gelukkig werkten er aardige jongens die me hielpen zodat ik alles snel snapte en me kon onderdompelen in het eerste spel waarbij we elkaar met pijl en boog beschoten.

De jongens waren natuurlijk veel behendiger en sneller omdat ze vaker
gamen, dus ik hoefde daarna niet te checken om te weten dat ik vierde
was. Maar omdat we zoveel lol hadden was niet van belang.
Bij het volgende spel belanden we in een western waar ik van alle
kanten beschoten werd. Ik moest me verstoppen achter een muurtje en
om een beetje steady te blijven, mijn geweer goed vast te houden en
scherp te kunnen richten zette ik mijn been op een muurtje, wat
natuurlijk geen echt muurtje was! En pats, daar lag ik op de real life
vloer, waar ik als een gestorven cowboy weer overeind krabbelde nadat
ik de slappe lach bedwongen had.

Het spel beat saber was helemaal mijn ding, misschien omdat ik het
alleen speelde, of omdat je op de beat van de muziek moest reageren met
twee zwaarden waardoor ik vanzelf ging bewegen als een echte ninja.
Eindelijk beter dan de jongens. Yess!

Ik leefde me er zelfs zo in uit dat ik de volgende dag trotse spierpijn had.
Daarna was het ook voor de jongens een goed moment om het even af te
wisselen met samen een game spelen.

We gingen naar een grotere ruimte waar we rugzakken om kregen en
ook weer een bril en daar mochten we met ons vieren tegen een vijand
vechten, wat dan weer fijn voor de teamspirit was.
We werden belaagd door robots en dat gaf veel voldoening dat je vol
passie de diamant kon bewaken door zo’n robot neer te schieten. We
schreeuwden ons suf, en net als je dacht: appeltje, eitje kwam er in de
lucht van alles aan om je weer te belagen.


VR Racing &
VR Zombies
We sloten af met virtueel autoracen, waarbij we tegen elkaar raceten.
Gaaf om zoo te scheuren en heerlijk om een flink over de stoep te mogen
rijden en uit de bocht te vliegen. Mooie afsluiter.

Volgens de zoon gaan we deze vakantie nog een keer, en ik ga zeker weer
mee, om van ze te winnen, weer te lachen en ook omdat je stiekem een
soort van fitness doet.


VR race game: Project Cars 2